Ποιοί είναι οι πελάτες μας?
Είσαστε μια νέα εταιρία η οποία θέλει να επιβάλλει την παρουσία της στη καινούργια δημιουργημένη ευρωπαϊκή κοινότητα?
Ή μήπως… μια ισχυρή εταιρία, στην πληρή εξέλλιξη, η οποία χρειάζεται σοβαρούς και εμπιστευόμενους συνέταιρους ?
Είσαστε υπήκοος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θέλετε να κάνετε επίσημο διάβημα στο εξωτερικό?
...τότε, σίγουρα χρειάζεστε εμείς!
Γλώσσα, μέσο επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων
Στο πλαίσιο γενίκευσης σε παγκόσμια κλίμακα, σ’έναν κόσμο στον οποίο τα σύνορα τείνουν προς εξαφάνιση, η επικοινωνία είναι η βασική έννοια, είναι η σύνδεση μεταξύ των διάφορων ατομικότητων, δε η γλώσσα είναι το νοητικό και πολυσύνθετο σύστημα (προφορικής ή γραπτής) επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων.
Η μετάφραση, το βασικό στοιχείο της πολιτιστικής ανάπτυξης
Η σπουδαιότητα μεταφράσεων αποδείχθηκε, ακόμη από την Αρχαία Εποχή, με ιστορικά έγγραφα. Τα πρώτα μεταφρασμένα έγγραφα χρονολογούνται από το έτος 3 000 π.Χρ., από την περίοδο του Παλαιού Βασιλείου Αιγύπτιων. Στην Ευρώπη, ο πρώτος πιστοποιημένος μεταφραστής είναι ο Λίβιος Ανδρόνικος, κάποιος Έλληνας δούλος ο οποίος το έτος 240 π.Χρ., μετάφρασε Οδυσσέα στη λατινική γλώσσα. Η ακμή της ανάπτυξης των παλιών πολιτισμών συμπίπτει με περίοχη στην οποία οι μεταφράσεις βρικόνταν στη θέση τιμής. Με τη μεσολάβηση μεταφράσεων, οι Έλληνες εξοικειώθηκαν με διάφορα ανατολιτικά κείμενα. Στη σειρά τους, οι Ρωμαίοι ανέλαβαν περρισσότερα από τα στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού. Η εποχή χρυσού της λατινικής λογοτεχνίας ήτανε εποχή μεταφράσεων; από την περίοδο αυτή χρονολογούν ακόμη οι πρώτοι κανόνες μετάφρασης. Ο Τσίτσερο στο έργο του De Oratore, αποφάνθηκε υπέρ των ελεύθερων μεταφράσεων, επειδή εμπιστευόταν στη δυνατότητα της δικής του γλώσσας και στο δημιουργικό ταλέντο των μεταφραστών. Ο Κβιντιλιάν, στο έργο του De Institutio Oratoria, είναι ο πρώτος ο οποίος πρόβλεψε κάποιο τρόπο διχοτόμησης, "συγκρούσης", μεταξύ του μεταφρασμένου και του πρωτότυπου κειμένου. Στο 9ο αιώνα, ο βασιλιάς Άρθουρ ο Μεγάλος ήτανε ο πρώτος σημαντικός μεταφραστής των λατινικών έργων στην ελληνική γλώσσα. Οι θρυσκευτικές μεταφράσεις είχαν, επίσης, ένα συμαντικό ρόλο στη διαδικασία ανάπτυξης γλώσσων και λογοτεχνίων. Ο Βίβλος του Λούθερ (1552) και ο Βίβλος του βασιλιά Τζάμες (1611) είναι σχετικά σημαντικά παραδείγματα, για την Γερμαρμανία και την Αγγλία.
Στη Ρουμανία, η ανάγκη ανάπτυξης της γλώσσας όπως και οι ευνοϊκές ιστορικές συνθήκες δημιούργησαν το πρώτο κύμα μεταφράσεων. Κατά την περίοδο της απελευθερώσης από την κυριαρχία της σλαβικής γλώσσας , η οποία χρησιμοποιήθηκε ιδιαιτέρως στη θρησκευτική τελετουργία, εμφανίστηκαν σηματικά έργα ιστορικής και θρησκευτικής φύσης, τα οποία χτίστηκαν κατά τον ελληνικό πρότυπο. Το 1559 ο Διάκος Κορέσι δημοσίευσε θρησκευτικό κείμενο με τίτλο Χριστιανικό Ερώτημα, το οποίο θεωρήθηκε να είναι η πρώτη μετάφραση στη ρουμανική γλώσσα. Το 1648 ο μητροπολίτης Σιμιόν Στεφάν μετάφρασε στα ρουμανικά, την Καινή Διαθήκη. Η πλήρης μετάφραση της Αγίας Γραφής στη ρουμανική γλώσσα, η οποία γνωρίστηκε ακόμη ώς ο Βίβλος Βουκουρεστίου, πραγματοποιήθηκε το 1688. Παρόλο που δεν γράφτηκε με πολύ επιμελημένη γλώσσα και με πολλές παρεκκλίσεις από τους γραμματικούς κανόνες, το έγγραφο αυτό χρησιμοποιεί ενωτική γλώσσα και εκθέτει εξαιρετικές λογοτεχνικές ποιότητες για εκείνο το χρόνο. Ο πρώτος ρουμανικός ποιητής-μεταφραστής ήτανε ο Ντοσοφτεϊ (1623 – 1639), ο μητροπολίτης της Μολδαβίας, ο οποίος μετάφρασε Ψαλμοί του Ντάβιδ (1673). Το κείμενο αυτό είναι κείμενο ανώτατης σημαντικότητας, αφού εκτιμήθηκε για τις αισθητικές ποιότητές του. Η μελέτη της λατινικής γλώσσας στα σχολεία και στα κολέγια επηρέασε της εδραίωση εμπιστοσύνης των Ρουμάνων στη δική τους μητρική γλώσσα, στη δυνατότητά της έκφρασης και στις αισθητικές της ποιότητες. Δεν υπερβάλλουμε, τότε, εάν λέμε ότι η λογοτεχνική ρουμανική γλώσσα αναπτύχθηκε και τελειοποιήθηκε, σημαντικά, με τη μετάφραση των θρησκευτικών ή λαϊκών κειμένων. Η σπουδαιότητα των μεταφράσεων στην ανάπτυξη του ρουμανικού πολιτισμού συζητήθηκε επί πολύ χρόνο στη Ρουμανιία, δε η αντιπαράθεση αυτή έφτασε στην ακμή τον 19ο αιώνα, όταν εμπλέχθηκαν στη συζήτηση προσωπικότητες όπως ο Μιχαϊλ Κογαλνιτζεάνου ή Ιόν Χελιάδε Ραδουλέσκου. Ο Κογαλνιτζεάνου απέρριπε τις μεταφράσεις επειδή θεωρούσε ότι αυτές θα μπορούσαν να καταστρέψουν την ιδιαιτερότητα του ρουμανικού πολιστισμού. Αντίθετα, ως ποιητής-μεταφραστής ακόμη και ιδεολόγος, ο Χελιάδε Ραδουλέσκου έφτασε στο συμπέρασμα ότι οι μεταφράσεις είναι παράγων της πολιτιστικής προόδου.